Costa dos Arrieiros

Pepe Penas lembra Dorvisou, terra..muiños..

OS APERTOS DUN MONAGUILLO

Posted by pepe penas o Setembro 20, 2004

O amigo Dorvisou facíame un comentario sobre a vocación, no meu Blog, no que me dicía que o quixeran encamiñar para crego, pero quedou no camiño larazojesus.gifpor causa das mozas.
Eu non cheguei tan cerca coma él, porque as prácticas que fixen de monaguillo,o meu ver, fixeron que a miña vocación botara a andar par outros carreiros. A miña primeira experiencia debeu de ser os sete anos, ainda me lembro coma si fora hoxe: un día que facían misa na capela de Dorvisou, mandáronme axudar a Misa; a cousa ia indo ben, o cura falaba en latin e eu , sin saber o que estaba dicindo,contestaballe tal como poñía no catecismo do padre Astete; non debía de dicilo  moi mal porque o crego, que penso que se chamaba Dn. Manuel López Dios, seguía co asunto sin poñer cara estraña. Dende logo ai que ver o adiantados que estabamos os rapaces nas aldeas: xa sabiamos idiomas; e polo visto non era calquera cousa; de pequerecho e ainda ahora oio dicir: e agudo coma un allo…sabe latín. Pero seguindo co choio, cando chegou a hora de cambiar o libro, xa notei que o demo do misal pesaba algo mais do debido; o malo foi o axeonllarme detrás do crego…case non me daba levantado..cando o conseguin dixen pos meus adentros, coma nos concursos da televisión: prueba superada.
O que rematou coa miña posible vocación foi o que me pasaou en Ollares, a terra da miña nai, que Dios a teña no Ceo; naquela eirexa había un raio dunha campaiña que se non che decían do mal que padecía, o querela facer soar, o condenado do badalo andaba arredor en vez de darlle golpes a campaiña, que era o que tiña que facer. Por esa falta de colaboración que tiña conmigo empezeille a coller tirria a tal campaiña..mirade se lla tiña, que recordo o que me pasaou cando se casou a miña tia Ramona, irmán da miña nai; era inverno..estaba todo cheiño de neve, daba o xenio velo o día: O caso e que nos dixeron que iamos axudar a misa o meu curmán Moncho e mais eu, de seguida dixen que non quería saber nada do asunto…porque o badalo da campaiña andaba arredor e dabame moita vergoña que a xente estivera a mirar para min. Fixo de monaguillo o meu primo Moncho, e a miña tía puido casar casar o mesmo.
Tía Ramona, perdoame..non quixen axudar a Misa..pero eu queriache e inda che sigo querendo moito. Dende aquí un bico moi forte para a túa filla Sara e o teu home Feliciano…eles tampouco te esquecen.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

 
%d bloggers like this: