Costa dos Arrieiros

Pepe Penas lembra Dorvisou, terra..muiños..

XENTE QUE XA NONA HAI

Posted by pepe penas o Novembro 26, 2006

monicreques.jpg
Este verán atopei na calle da Oliva, Pontevedra, un home que estaba facendo o que sabía para gañar uns euros e poder seguir correndo polo mundo adiante; estivén un anaquiño mirando para él; ¡¡ de que xeito facía que aqueles monicreques se moveran coma se foran xente!!, xente pequeniña, pero abofé que semellaban ter vida. Boteille unhas moedas no canastro e pedinlle licenza para facerlle unha foto.

Vendo o moneco que tocaba o violin veume o sentido un velliño, coa cariña picada ,que rascando nas cordas facía sair unha musica que semellaba o queixido dun aparello que xa estaba canso de andar de feira en feira, de sitio en sitio, de xoves en xoves, e de crimen en crimen; a sua filla mais el cantaban unhas historias onde sempre estaba o sangue arredor. O rematar a cantiga vendian uns papeliños onde viña escrito o que ambos os dous remataban de contar: “En la provincia de Lujo…..
Lembreime daquela muller que poñía unhas serpes arredor do pescozo namentras dicía:”Vergüenza para robar o para matar, no para comprar este maravilloso ungüento”. Polo visto era unha pomada para sanalas picaduras de todos eses bichos que andaban a rente do chan.

Lembreime daquel outro home que adiviñaba o porvir; tiña unha cousa coma se fora unha xerra de vidro, acugulada ata a cima de auga, dentro tres monecos encarnados cuns cornos na cabeza.

Los trrress diablillos mágicos que suben y bajan a llenar el sobre, dicía aquel home.

os tres monecos subian e baixaban, tres o cuatro veces, polo medio da auga facendo o que o seu amo mandaba; cando remataban de nadar metía a man debaixo dun trapo e sacaba un papeliño onde dicía as cousas que che ian pasar; se o querias saber tiñas que pagarlle unhas pesetas. Habia outro que en vez de demos tiña paxariños, abria unha gaiola e saia unha cousiña que tiña pico, agarraba un papeliño, collialo, dabaslle unhas pesetas, e lias as cousas que ali poñia; a min gustabame mais ver os paxariños, coidaba que dicián cousas mellores cos demiños; os fillos do demo tiñan que ser malos coma seu pai….”de tal palo tal astilla”, era o que nos dicia a mestra na escola…

8 Respostas to “XENTE QUE XA NONA HAI”

  1. maray said

    Esse do pássaro a que te referes, aqui é um periquito: um pássaro colorido, similar a um papagaio pequeno. Fica numa gaiola junto com um realejo. Um realejo é uma máquina de música que se toca a manivela. Como a música das caixinhas de antigamente. O papagaio, ao se pagar ao homem, pega com o bico um papelinho com a nossa “sorte”. Papelinho que diz sempre as mesmas coisas: que vai-se ser rico, feliz e com muitos filhos. E boa saúde também! É maravilhoso poder contar com essa “certeza” vinda do bico do bichinho…

  2. Volveron as cousas de antes, sempre no recordo, da man de Pepiño. Hoxe un paxariño díxome ao oído: sabías que volveu a escribir?

    Benvido!!!… Unha aperta.

  3. Sole said

    Imaginaras que me toca muy de cerca lo que cuentas,mi antepasado profesional (el juglar) supo llevar historias y romances por los caminos,llenando plazas y esquinas,yo tengo la suerte de estar bajo techo,con luces y butacas,pero la esencia es la m isma.Vender ilusión.
    Si este sitio nos permitira reecontrar,tus bellas historias,que sea con salud y alegria por mucho tiempo.
    Un abrazo de bienvenida

  4. paideleo said

    Dame envexa o saber dos titiriteiros. Nunca chegarei a ser o valente que son eles para ir mundo adiante de aventura.

  5. Paco Penas de Dorvisou said

    Esa xente da que falas eran no seu momento uns artistas na rúa, pero artistas. Hoxe a sociedade “moderna” rexeita deles e da súa arte tratandoos como uns indeseables e pordioseiros…escomenzando, como no caso onde vivo eu, polos propios concellos (din que para non dar mala imaxen ao turismo). Só algún que outro privelixiado se pode permitir o luxo de gañarse a vida facendo o que sabe.
    Unha aperta Pepiño, Alégrome moito de volver a lerte.

  6. náufrago said

    Da xente que non hai, e do difícil que é que segan sendo, fala moi ben Saramago en “A Caverna”.

  7. mad said

    ¡Por ellos! Y por nosotros, claro… ¡Feliz Año!
    Beixos

  8. rifenha said

    Que lindo blogue! O mesminho passava na feira de Baio! Havia todas essas gentes! O que vendia as histórias , a que adevinhava a sorte. Umha vez, apareceu um homen vestido cum abrigo até os pés e berrava:
    -Fio morado! Fio morado!
    As mulheres achegavão-se a lhe perguntar e ele abria o abrigo e ensinava as suas partes.
    -Ai, senhor! Maleducado! Jesús!
    -Se é gordo, deixa-o.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

 
%d bloggers like this: