Costa dos Arrieiros

Pepe Penas lembra Dorvisou, terra..muiños..

Archive for Abril 2007

O CONTO DE COLÁS

Posted by pepe penas o Abril 27, 2007

ovellas.jpg
Escoitade, escoitade…ai está outra vez o carallo do Colás berrando coma un tolo. ¿non sentides o que está dicindo?: ¡Acudide…acudide…o lobo…o lobo!.
Os veciños vanse fartar, é se algún día ven de verdade vainos papar a todas…nonos libramos nin dicindo que coñeciamos a Félix Rodriguez de la Fuente.
Advertisements

Posted in Babecadas | 5 Comments »

¿QUE ESCRIBO?

Posted by pepe penas o Abril 23, 2007

dolarnenos.jpg
¿Tes un mal día hoxe?, ¿levas un bo anaco devanando os miolos e non es quen de escribir nin siquera o teu nome?, ¿xa estás canso de comer rabos de pasa?…¿colliches un papel e non sabes para que?; para unha miguiña…non vaias quedar sen alento, achegate aquí e ensaia un chisco. Cando volvas quizais teñas mais claro o que queres facer; se cadra tentas ver na túa cabeza as caras dos protagonistas da historia que atopaches; se nonos ves ben, vaite por este camiño e busca, busca ata que os atopes. Xa tes a historia, xa tes a xente que querías, somentes che falta ter un soño: pecha os ollos…aparecen dolares co teu retrato. Un día que comeza mal non ten que rematar do mesmo xeito…acó podes atopar outras cousas divertidas.

Posted in Webs | 8 Comments »

A MONA CHITA

Posted by pepe penas o Abril 12, 2007

tarzan.jpg
Hoxe souben que a mona Chita, a das peliculas de Tarzán, non era ela, polo visto era él; fiquei un chisco desconcertado, foi coma cando me dixeron que non se dicía Sofía Lauren, dicíase Sofia Loren; traballo costoume dabondo pero rematei dicindo Loren. Dempois de tantos anos de falar de Chita, non vai ser nada doado pensar que na realidade non é ela…pero para min e para todos os que con ela nos esmingoallabamos coa risa, seguirá sendo a mona Chita. ¿Como souben que non era femia?…moi sinxelo: A Rede, as autoestradas da información, navegando pola Internet ( por certo non acado a comprender como se pode navegar sen ter barco ); pasoume o deconcerto cando seguin lendo e vin que neste mes cumpriu 75 anos; naceu en Africa no ano 1932, ata o ano 1940 fixo unha ducia de peliculas de Tarzán; no ano 1933 fixo a primeira con Johnny Weissmuller e Maureen O’Hara: TARZAN E A SUA COMPAÑEIRA. Todolos que fixeron de Tarzán e outra xente que traballou con ela xa morreron, tamén morreron outros tres chimpancés que fixeron de Chita. O libro Guinnes dos Records teno como o chimpancé mais vello do mundo. Cando cumpriu 74 anos deronlle unha homenaxe en Peñiscola. No ano 1967 deixou de traballar no cine, agora vive xubilada en Palm Springs, California, e dedicase a pintura. Aledome moito de que siga viva e poida disfrutar da xubilación, lembrome do moito que teño rido no cine Capitol, en Santiago de Compostela, naquelas peliculas que poñían as tres e media…, cando remataba a función saían rapaces ata por debaixo das portas…uns berraban coma Tarzán, outros poñían a cara da mona, e todos, todos, estaban desexando que chegara axiña o domingo para mirar outra vez a mona e escarallarse da risa con ela… ¡Chita for ever!…¡¡happy birthday to you!!

Posted in Lembranzas dun neno | 6 Comments »

MARSHALL NON FOI PARA NOS

Posted by pepe penas o Abril 5, 2007

franco.jpg
España limita al Norte con los Montes Pirineos, que la separan de Francia…al Este…al Sur con el mismo Mar y el estrecho de Gibraltar…
Hoxe na escola había que aprender Xeografía; sempre había algún neno que botaba mais tempo cos outros en aprender onde estaba a nosa Patria; entón volvíamos a dicir outra, e outra…vinte, corenta, cincoenta, ou as veces que fora preciso ata que todos abríamola boca o mesmo tempo ou ata que a mestra nos fixera calar porque xa lle estoupaba a cachola de tanto barullo. Dende a banda de riba das catro paredes da escola os persoaxes que pintara Manuel Lorenzo Brocos, o Pintor de Dorvisou, miraban para nos cun sorriso; lembraban outros días nos que falabamos deles: Cristobal Colón polo visto fora un navegante que chegou a España pedindo axuda para atopar un atallo que o levara as Indias; daquela non se sabía moi ven de onde viña, na nosa Enciclopedia coido que dicían que era un navegante xenovés; galego non podía ser a menos que soubera falar o castelán; os Reis Católicos non quería que ninguén falara o Galego. De cando en vez Isabel e Fernando tiñan cara de estar enrabechados cos nenos, miraban para nos, pero semellaban estar serios porque non falabamos sempre o castelán; cando falabamos da nosa aldea diciamos Dorvisou, e polo visto había que dicir Dorvison; cando diciamos que o dia trece de maio había que ir a Duxame levandolle frores a Virxen María que baixara a Cova de Iría,en Portugal, seica non diciamos ben, tiñamos que dicir Dujame.
Hernán Cortés cuns cuantos valentes ganoulle unha guerra a milleiros de indios e conquistou México. Na parede que tiñamos diante dos nosos ollos había un escudo moi grande que tiña a cabeza dun paxaro, mesmo semellaba un miñato; nalgún sitio había unhas letras que dicián: España Una Grande y Libre; iso disque foi dende que houbo o Alzamiento Nacional, na Enciclopedia dicía que fora preciso, porque polas boas non houbo maneira de arranxar nada, e entón houbo que pelexar para que non se arruinara España. Cando saíamos o recreo houbo un tempo que nos daban queixo e mais unha cosa marela, semellaba fariña de millo, habia que desfacelo en auga e ¡disque era leite!…leite…leite era o que me daban na miña casa cando muxian a Marela, e queixo..queixo era o que facían co leite da Marela e non aquelo que non había neno que tivera collós a levalo a boca; tiñamos zocos, andabamos por enriba da bosta e mais da lama, tiñamolo pantalón rachado, non nos gustaba aprender o castelán; pero de queixo e leite sabiamos case tanto coma as vacas. Polo visto era cousa dos americanos; cando rematou a II Guerra Mundial, fixeron o Plan Marsahall que foi unha axuda os europeos que pelexaron contra Hittler; coma ainda habia pouco que tiveramos unha guerra, O Caudillo non quixo ir a pelexar, pero mandou unha morea de soldados para que lle axudaron o alemán; polo visto os americanos non lle gustou nin un chisco e non nos deron nin pataco; mais tarde americanos e rusos comezaron a ter liortas entre eles, daquela foi cando os ianquis se decataron de que o Caudillo fora un heroe botando os roxos de España; as cousas foron mellorando: fixeron sitios para gardar os seus avions…asi o non ter que ir todolos dias a súa terra, co que aforraban na gasolina, comezaron a prestarnos cartos, e a mandar queixo e leite para os nenos…

Posted in Lembranzas dun neno | 10 Comments »