O CARBALLO DE SANTA MARGARIDA
Posted by pepe penas on Setembro 30, 2007
Conta Frei Martin Sarmiento (1695-1772 ) que de neno Vivía na Boa Vila, Pontevedra, nunha casa da Rúa da Palma; como despois foi vivir a Mourente no pazo de Santa Margarida, e de como xogaba cos seus amigos debaixo do carballo que había diante da ermida; moitos anos mais tarde volve falar do carballo nunha copla, di del que o meirande do Reino. Daquela a Nosa Terra era coñecida co nome de Reino de Galiza.
Houbo outros persoeiros galegos que falaron deste carballo; entre eles: Manuel Murguia, Filgueira Valverde, e Carlos Dacal que lle dedicou o libro O Carballo de Santa Margarida. Recolle nas suas páxinas que, segundo a crenza das xentes, as promesas feitas debaixo del xamais se rompen.
Pescudando pola Rede fun bater coa Bbiblioteca Virtual Cervantes; xa dentro dela atopei unha publicación con nome de Ilustración Española y Americana que fala de como o tal carballo foi arrincado por un furacán que houbo en Pontevedra o 15 de Nadal de 1886; tamén atopei, na devandita publicación, un dibuxo feito por Manuel Ramos Artal.
Houbo outros persoeiros galegos que falaron deste carballo; entre eles: Manuel Murguia, Filgueira Valverde, e Carlos Dacal que lle dedicou o libro O Carballo de Santa Margarida. Recolle nas suas páxinas que, segundo a crenza das xentes, as promesas feitas debaixo del xamais se rompen.
Pescudando pola Rede fun bater coa Bbiblioteca Virtual Cervantes; xa dentro dela atopei unha publicación con nome de Ilustración Española y Americana que fala de como o tal carballo foi arrincado por un furacán que houbo en Pontevedra o 15 de Nadal de 1886; tamén atopei, na devandita publicación, un dibuxo feito por Manuel Ramos Artal.
PICA NAS LIGAZONS AQUI DEBAIXO
| Publicación de 1886 | Furacán en Pontevedra 1886 | Carballo Sta.Margarida | |
|
|
|
Setembro 30, 2007 at 7:30 pm
Debe ser un Carballo máxico
Setembro 30, 2007 at 10:55 pm
Nunca nos fixamos nos seres e cousas máis vellas ca nós.
Eu vin nos EEUU unha árbore que tiña máis de 3000 anos cando morreu que foi hai uns vinte anos ou así e eu pensando que non lle costaba nada vivir ata coñecela eu pero así é a vida.
Graciñas pola felicitación para o Leo.
Outubro 3, 2007 at 12:23 am
É unha maravilla, disfrutar a vista oao tacto e o oido, de algo que sabes, que pra estar ahí, pasou por dios sabe que trances. Imaxína o que ese árbol vío.
Outubro 10, 2007 at 2:31 am
Sería interesante saber cantos anos poderían ter os carballos da capilla de Dorvisou. Non moitos pero unha chea deles si